TwweeT en de kleine dingen

2008-07-03T08:51:00.000+01:00

Dingen...
die ik de voorbije dagen kreeg, zomaar.
- een beker sangria in het park,
- een knuffel van een Nederlandse vrouw die ik nooit eerder had gezien en ook nooit meer zal zien,
- een voorconcert van REM (voor het eigenlijke concert betaalde ik natuurlijk wel),
- een lief kaartje uit een ver land.

2008-07-01T13:09:00.000+01:00

Basiel
Basiel, hebben we het katje gedoopt. Dat vonden we de beste naam voor het schepsel. Nee, niet alleen een mooie naam, vooral een toepasselijke naam. Basiel moest immers nog net niet naar het asiel.
Pikzwart met vier witte sokjes en een wit neusje. Negen weken onbeholpenheid. Uberschatje. En toch heeft het schatje bitter weinig geluk in dit leven.
Basiel arriveerde op een feestje in een chique draagmand en werd vergezeld van een praktische kattenbak en voer voor vier weken. Een fantastisch cadeau voor de jarige. Zij beweerde immers al jaren dat ze een kat wilde. Maar de jarige weigerde haar cadeau, ze wilde geen poes meer. Het paste niet in haar huis en nog veel minder in haar leven. Basiel spinde en miauwde, maar de jarige hield voet bij stuk. De laatste maanden had ze toch duidelijk gemaakt dat ze van idee was veranderd? En dus verdween Basiel opnieuw in z’n mandje en werd elders een onderkomen gezocht. Bij die ene vriendin die al een kat had, bijvoorbeeld. Ach, waar plaats is voor een, is ook plaats voor twee. Maar kat nummer een had het niet zo begrepen op Basiel. Ze gromde en blies en verdween zo snel mogelijk van het toneel.
Bij vriendin twee dan maar? Daar woonden al twee katten, die zouden het wel niet te moeilijk hebben met een extra poesje erbij. Verkeerd gedacht. Basiel was niet welkom. Klauwende poten, dreigend geblaas en hoog opgezette ruggen waren zijn deel. Misschien moet Basiel binnenkort toch naar het asiel…

2008-06-19T15:16:00.000+01:00

En daarna
Hoe de regen genadeloos uit de hemel valt.
Hoe troosteloos en verdrietig de wereld lijkt.
Hoe daarna de zon door de wolken breekt.
Hoe twee duiven hun verenpak oppoetsen en zich koesteren in de zon.
Vredig naast elkaar.

2008-06-02T09:47:00.003+01:00

Reis
Vorige week kwam ze op bezoek. Ik kookte voor haar: courgettesoep met tuinkers (twee porties) “je hoeft die losse tuinkers er niet bij te doen, die prikt in mijn keel”, varkenshaasje op een bedje van rabarber (een portie) “wel een beetje zuur” en tiramisu van bosvruchten (drie porties) “ben ik niet te gulzig als ik nog eens neem?”.
Ik vertelde over mijn nieuwe job, zij over de lessen cultuurgeschiedenis die ze volgde. En over haar reis naar Kreta. Dat ze haar badpak wilde meenemen en haar witte benen een behandeling met zelfbruiner ging geven. Ze tilde haar broekspijpen op. Ik zag blauwdooraderde schenen met hier en daar wit. Oude benen.
Ze gaf me raad over de planten in mijn tuin en wilde weten of ik gelukkig was. “Want dat zou ik heel graag willen”, voegde ze eraan toe. Ik zei haar dat het goed met me ging, dat ze zich over mij geen zorgen hoefde te maken. Bij het afscheid omhelsde ze me stevig. En nog een keer. Ik voelde hoe mager ze was, hoe broos.

Gisteren haalde haar reisgezelschap haar op. De koffer stond klaar, het vliegtuig zou niet wachten. Maar de deur bleef gesloten. Die nacht maakte mijn oma een andere reis. Ze vertrok naar een oneindig verre bestemming.

2008-05-26T20:59:00.000+01:00

Moeilijk
Ik trek mijn jas uit en hang hem aan de kapstok. "Oei oei", zegt mijn mannelijke collega als hij mij ziet. Ik vraag wat er is. Hij wijst naar mijn bolero. "Mijn dochter heeft ook zoiets, dat is zo moeilijk om te strijken."

2008-05-25T08:50:00.002+01:00

Veilig
Ze komt langs de achterdeur binnen, ik zit voor mijn computer. "Miieew", klinkt het. Ze plaatst een vraagteken achter de klank. Ik kijk op en zie dat ze haar kop schuin houdt. Ze komt dichterbij en plaatst haar voorpoten op mijn dij. Ik til haar op. Ze installeert zich en zoekt een warm plekje, een makkelijke houding. Vanuit mijn veilige armen kijkt ze naar buiten, geconcentreerd. Af en toe duwt ze haar kop hard tegen mijn neus, haar equivalent van kopjes geven. Ze spint. Het is goed zo.

2008-05-23T13:57:00.000+01:00

Leeg
Binnenkort trek ik een deur achter me dicht en ga ik elders aan de slag. In mijn hoofd maak ik stilaan plaats voor nieuwe uitdagingen en ook mijn bureau begint al lege plekken te vertonen. Opruimen, weggooien, sorteren, bijhouden. Het hoort erbij. Honderden papieren glijden door mijn handen, evenveel verdwijnen er in de papiercontainer. Enkele interessante mappen leg ik opzij. Voor later. Ik beslis vlug, hoe sneller er ruimte is voor iets nieuws, hoe beter. Maar die tientallen notaboekjes die ik in mijn lade vond, doen me aarzelen. Allemaal zijn ze volgekrabbeld met verhalen, schema’s, interviews, uitleg. Ze zijn de eerste getuigen van mijn werk, mijn leven. Ik twijfel. Kan ik ze zomaar weggooien? En als ik ze bijhoud, wat doe ik er dan mee? Voorlopig legde ik de stapel prominent vooraan op mijn bureau. Af en toe sla ik een boekje open en lees een flard gesprek of zoek naar de context van mijn krabbels. Ik twijfel nog steeds.

2008-05-22T13:39:00.000+01:00

Spits
Het is druk, maar ik vind nog een leeg plekje in de trein. Naast een jonge vrouw die verdiept is in een boek en tegenover een imposante man. Nieuwsgierig probeer ik te achterhalen welk boek de vrouw leest, maar het lukt niet. Ik lees enkele zinnen over linzen die worden gekookt, er gaat geen belletje rinkelen. Ik geef het op en haal mijn boek tevoorschijn. Het leven van Pi.
Nadat ik twee regels heb gelezen, knoopt de man tegenover ons een gesprek aan met de vrouw naast me. In het Engels vraagt hij waar de trein zal stoppen en wanneer hij eruit moet. “De tweede stop”, antwoordt ze. Hij vraagt waar zij moet zijn. Ze vertelt dat ze er op hetzelfde moment uit moet. Hij vraagt of ze een vrouwenboek aan het lezen is. Ze ontkent en laat het hem zien. Duizend schitterende zonnen, zie ik. Hij leest de titel en de auteur en concludeert dat het inderdaad geen vrouwenboek is. Hij knikt in mijn richting en vraagt of alle Belgische vrouwen lezen. Het geduld van mijn buurvrouw is op. Ze negeert hem. Ik ook.
Hij heeft door dat hij bot vangt en wendt zich tot mij. “Waar moet jij naartoe?” vraagt hij. “Daar waar jij moet zijn”, repliceer ik. Ik merk dat mijn buurvrouw doet alsof ze heel geconcentreerd leest. Ik begrijp haar en ben een tikkeltje jaloers. Hij geeft niet op en vraagt of ik Duits spreek. Ik ontken. Hij begrijpt het niet. “Nederlands is toch hetzelfde als Duits”, beweert hij. “Alleen het accent verschilt.” Ik zeg hem dat het toch ietsje anders is. Ook mijn geduld raakt op. Maar er is verlossing onderweg, ik merk dat de controleur dichterbij komt. De man heeft het ook gezien en buigt voorover, op zoek naar zijn treinkaartje. Een walm dranklucht bereikt ons.
“Die heeft veel pintjes te veel op”, fluistert mijn buurvrouw. “Gelukkig zijn we er bijna”, fluister ik terug.
We laten ons abonnement zien en de man toont het afgescheurde strookje van zijn ticketje. “Dat is niet genoeg”, laat de controleur hem weten. Op zijn dooie gemak speurt de man in zijn broekzakken, de zakken van zijn jasje en zijn hemd. Hij vindt tal van papieren, maar dat ene ontbreekt. “Dat is dan 16,40 euro”, zegt de controleur onverstoorbaar. De man doet alsof hij het niet hoort en zoekt verder. Mijn buurvrouw en ik lezen verder en volgen het spektakel vanuit onze ooghoeken. “Van Brussel tot Antwerpen kost u 16,40 euro”, herhaalt de controleur. De man werpt hem een minachtende blik toe en overhandigt hem zijn kaartje. Op het nippertje. “Mag ik dan 16,40 euro van u?” vraagt hij hautain. De controleur knipt het kaartje en maakt aanstalten om verder te gaan. Dat is buiten de man gerekend. Hij verspert doelbewust de doorgang naar de volgende wagon en lacht zijn arrogant lachje. De controleur maakt rechtsomkeer, onverstoorbaar. Ook mijn buurvrouw en ik stappen op, we zijn immers waar we moeten zijn. “Kalm blijven, dat is de kunst”, laat de controleur ons weten. Hij heeft gelijk.

2008-05-22T10:30:00.000+01:00

Bakker
Ik bestelde een brood en twee pistolets en vroeg hoeveel ik moest betalen. “Drie euro tachtig”, klonk het. Ik overhandigde de winkeljuf een briefje van vijf. Ze greep naar rechts en haalde een rekenmachine boven. Mijn wenkbrauwen gingen de hoogte in, maar ik zweeg. Ik zag wat ze tokkelde: achtereenvolgens tikte ze op de vijf, de min, de drie, de komma en de acht. Daarna tastte ze in haar kassa en viste er enkele muntstukken uit. “Dat is dan een euro twintig terug”, zei ze met een glimlach. Ik vroeg me af hoe lang ze bij de bakker zou blijven werken en wenste haar iets meer wiskundig inzicht.

2008-05-21T09:50:00.000+01:00

Dingen
die je kunt doen als de treinen staken:
- genieten van de zon op een beschut plekje in de tuin
- afwassen
- de kat strelen
- de planten water geven
- uitgebreid koken
- clafoutis maken
- werken, uiteraard

Dingen
die je mist omdat de treinen staken:
- een babbel
- een snelle computer
- dat ene document dat je toch nodig bleek te hebben
- je dagelijkse fietstochtje

2008-05-09T13:18:00.002+01:00

Goeiedag
We wandelden voorbij de terrasjes op zoek naar een leeg tafeltje. Een man aan het tafeltje op de hoek, knikte ons vriendelijk toe. “Goeiedag”, klonk het. We knikten vriendelijk terug maar wierpen onmiddellijk vragende blikken naar elkaar. “Ken jij die man?” vroeg mijn gezelschap. Ik had hem nog nooit gezien, zij wist hem ook niet thuis te brengen.
Na een vruchteloze zoektocht naar een lege tafel keerden we op onze stappen terug. De man zat nog steeds aan hetzelfde tafeltje op de hoek. Opnieuw wenste hij ons een goedendag. En opnieuw knikten wij vriendelijk terug. “Ik denk dat ik die man toch ken, maar ik kan me niet herinneren waarvan”, bekende mijn gezelschap. Ook toen we al lang een tafeltje hadden gevonden, bleef ze er haar hoofd over pijnigen. Maar het antwoord kwam niet. “Misschien was dat gewoon een vriendelijke man die meedeed aan de Week van de goeiedag”, opperde ik. “Dan vind ik dat toch niet zo’n goed initiatief. Je mag dan wel vriendelijk zijn, eigenlijk schep je enkel verwarring.”

2008-05-06T11:16:00.001+01:00

Potje
Eva weet dat het er is en altijd zal zijn. Dat accepteert ze. Het doet zelfs geen pijn meer. Vandaag huilt ze geen machteloze tranen meer en rouwt ze niet langer om wat nooit geweest is. Ze plaatste het potje pijn en verdriet dicht bij haar middenrif: veilig voor aanvallen uit de buitenwereld, uit het zicht.
Intussen leeft Eva vrolijk verder. Ze lacht, danst, zingt en verkent nieuwe oorden. Af en toe denkt ze wel eens aan het potje bij haar middenrif, maar het raakt haar amper. Het is er gewoon, maakt deel uit van haar zijn. Als haar pink waar af en toe een pijnlijke scheut doorheen trekt of als die kies die haar soms last bezorgt. En zo zou het altijd zijn, dat weet ze.
En toch loopt het potje plots over. Het verdriet zoekt zich een weg naar buiten, snel en meedogenloos. Eva begrijpt het niet. Al die tijd dacht ze dat haar aanvaarding van het potje voldoende was. Dat ze geen overstromingen meer te vrezen had. Maar nu weet ze dat ze zichzelf bedrogen heeft. En dat doet pijn.

2008-05-05T14:08:00.000+01:00

Bezoek
Ik stapte het gebouw binnen, liep met een forse pas voorbij de balie en haastte me naar het lokaal waar ik moest zijn. Of beter gezegd: waar ik dacht dat ik moest zijn. Ook bij de balie had ik al getwijfeld of ik me moest aanmelden. Ik had gehoopt dat mijn kordate pas mijn twijfel kon verbergen. Ik wilde vooral geen groentje lijken, er was immers een tijd dat ik hier minstens een keer per week te vinden was.
Ik liep langs de rijen boeken en snoof de geur op. Mijn blik dwaalde over ruggen, titels, auteurs. Niet veel later vond ik wat ik zocht en verdiepte me in de letters. Ik las, noteerde en vergeleek. En ik las nog meer. Een nieuw boek. En nog een. Later maakte ik een ommetje langs de literatuur en wierp een blik op de reisgidsen. Plots was het sluitingstijd.
Terwijl ik met mijn oogst naar de balie liep, vroeg ik me af waarom het zo lang geleden was dat ik de bibliotheek nog had bezocht. Omdat ik liever mijn eigen bibliotheek aanleg, bracht ik mezelf in herinnering. Maar meteen besefte ik dat het geen goede reden was. Mij zul je opnieuw veel meer tussen de boeken vinden, de volgende maanden.

2008-04-29T12:39:00.001+01:00

Tweetal
De wind tilt het tweetal op. Horizontaal, met de armen gestrekt, hangen ze in de lucht. Ze fladderen een beetje, maar nodig is dat niet. De wind blaast ze nog dichter naar elkaar toe.
Ze sluiten hun ogen en tuiten hun lippen, allebei. Ooit, als de wind echt goed zit, zullen ze eindelijk voelen hoe de lippen van de ander proeven. Zoet, stelt zij zich voor. Pikant, hoopt hij. Ze fladderen een beetje en dromen verder. Voorlopig.

2008-04-27T21:45:00.000+01:00

kijken - de kat
lezen - de krant
voelen - de lentezon
horen - de wereld, op een afstand
weten - het komt goed
gelukkig zijn

2008-04-22T11:11:00.000+01:00

Moeder
Plots was ik moeder van een jongetje van tien maanden. Blonde haren, donkere ogen en een guitige blik. Hij lachte naar mij en strekte ook af en toe zijn armpjes uit in mijn richting. Ik raapte zijn knuffel op als hij die op de grond had gegooid en las hem voor uit zijn boekje. En ik trok gekke bekken waarop hij bijna begon te schaterlachen.
Maar geen enkel moment voelde ik me de moeder van dit leuke kind. Tot een man aan een aangrenzend tafeltje me complimenteerde met de mooie en vooral vele haren van mijn zoon. Ik lachte maar liet vriend S. antwoorden. De vele haren waren immers allerminst mijn verdienste, wel de zijne. Hij was de vader van het kind. Maar als enige vrouw in het gezelschap, word je blijkbaar automatisch als moeder van het enige kind bestempeld. Zo snel gaat dat.

2008-04-16T14:43:00.000+01:00

Winnen
Ik had goed nieuws gekregen – eindelijk was het zeker. Opgetogen stuurde ik de blijde boodschap naar iedereen die de vorige maanden met mij had meegeleefd. De sms’jes en telefoontjes stroomden binnen. Ook mijn moeder belde. Ik deed haar het relaas van de dag en vertelde dat ik niet veel tijd had. Ik zat immers bij vrienden op de sofa en we zouden onmiddellijk een partijtje Kolonisten spelen. “Oh, dan ga je zeker winnen”, zei ze. “ Dat kan niet anders op een dag als vandaag.” Ik zei haar dat ik daarvan nog niet zo zeker was. Ik kende de tegenstand. Maar ik won. Overtuigend.

2008-04-11T09:59:00.000+01:00

Ochtend
Het was druk in het station. Tientallen pendelaars haastten zich naar het perron om de trein naar Brussel te halen. Ook op de roltrap was het aanschuiven. Werkvee dat zich gewillig naar de werkplek liet voeren. Even keek ik achterom. Mijn blik ving die van de man net achter mij. Hij geeuwde, de mond wagenwijd open, zonder hand ervoor. Ik lachte, hij ook, nadat hij in staat was zijn mond opnieuw te sluiten. Eerst schuchter en verontschuldigend, daarna met pretlichtjes in zijn ogen.

2008-03-31T12:47:00.000+01:00

Vormen
Met dikke worsten van klei maakte ik een lege man. Ik legde de hompen op elkaar en kneedde ze tot een bovenlijf, schouders, hals en hoofd. Ik streelde het bovenlijf, voelde of de hals wel een echte hals werd. Ik keek en zocht naar bultjes waar die niet horen te zitten, lijnen die wat van hun spanning verloren. Ik klopte, duwde met mijn duimen en streelde de oneffenheden weg. Mijn man kreeg steeds meer vorm. Een spitse kin, een hoog voorhoofd. Mijn vingers betastten zijn wangen, zijn rug en zijn nek. Mijn man werd echt. Nadat ook het laatste gaatje in zijn schedel was gedicht, was hij af. Ik legde mijn handen op zijn schouders en voelde dat hij helemaal van mij was. Zijn schouders, zijn hoofd, zijn lenden en zijn borst. Moeiteloos plooiden mijn vingers zich om zijn vormen. Geen enkel lichaamsdeel moest verkend worden, alles voelde vertrouwd.

2008-03-28T14:23:00.002Z

Japan (4)
Gepakt en gezakt liepen we van het futuristische station van Kyoto naar onze ryokan. We waren moe en mijn rugzak woog zwaar. Toch keek ik belangstellend om me heen. Een nieuwe stad, tientallen nieuwe indrukken. Ik zag hoe de tempels tussen de woonblokken geplant waren en aanschouwde mijn eerste diagonale zebrapad. Ik merkte op dat er een meisje op het voetpad fietste. Niets bijzonders, dat had ik in Nagoya en Nara ook gezien. Maar dit meisje had blonde haren en een blanke huid. Even dacht ik dat het meisje een toerist was die zich wel heel goed had ingeburgerd. Mijn ogen gleden langs haar gezicht, ze was ons bijna voorbij. En toen slaakte ik een kreet en bleef stilstaan. Het meisje fietste nog vier meter verder en remde. We keerden ons om en stamelden elkaars naam. Even konden we niets uitbrengen, zo verbaasd waren we. Zij was de enige persoon van wie ik wist dat ze in Japan woonde. Al jaren. Maar dat ik haar zomaar tegen het lijf kon lopen in dat uitgestrekte land, in die miljoenenstad, dat had ik nooit gedacht. Zonder afspraak – zonder idee in welke stad ze verbleef – zonder zoektocht. Ik blijf het ongelooflijk vinden.

2008-03-25T18:45:00.004Z

[Wijvenblog] Shoppen
Het regende heel hard terwijl we in de winkelstraat verzeild raakten. Zonder er over na te denken, stapten we de Inno binnen. Daar was het droog. "Dat komt goed uit," zei goede vriend X. "Ik heb nieuwe kleren nodig." Eigenlijk bedoelde hij: jij kunt me helpen bij het uitkiezen van een hippe broek en dito hemd. Ongetwijfeld verwachtte hij dat ik in de zevende hemel zou zijn, dat mijn namiddag volkomen geslaagd zou zijn. Dat was verkeerd gedacht.
"Ga maar shoppen met een andere vriendin", antwoordde ik. Ik shop niet graag, niet voor een ander, niet voor mezelf en zeker niet in gezelschap. Zo kwam het dat we die namiddag de Inno doorkruisten, zonder ook maar een kledingstuk te passen, laat staan te kopen. Wat we wel deden? Mensjes kijken, want dat doe ik het liefst in de Inno.
Meer wijvenblogs? Kijk hier.

2008-03-24T21:28:00.002Z

[Wijvenblog] Mijn lijf
Mijn lijf laat me genieten van mooie muziek, lieve aanrakingen en lekkere dessertjes. En als ik het wil, brengt het mij helemaal naar de andere kant van de wereld en terug - zonder moordende jetlag. Mijn lijf is sterk. Ongestraft kan ik mijn dagen helemaal vol plannen. Pijnen of ongemakken zijn me vreemd, mijn lijf is een trouwe dienaar. Het laat me heerlijk dansen en als ik het écht wil, zelfs zingen. Dankzij mijn lijf kan ik de wereld zien en de mensen die ik graag zie omhelzen. Al is het dan aan de kleine kant en raakt het niet in een maatje 38, mijn lijf is zo slecht nog niet.
Meer wijvenblogs? Kijk hier.

2008-03-24T08:29:00.001Z

Japan (3)
Ik ben niet groot en het formaat van mijn neus valt ook wel mee. Toegegeven, blonde haren zijn eerder zeldzaam in Japan. Toch veronderstelde ik dat ik niet als een curiositeit zou worden beschouwd. Trouwens, Japanners hebben al wel vaker Europeanen gezien.
En toch keek een aantal onder hen vreemd op van mijn verschijning. Zo werd ik tijdens het Japanse ontbijt in yukata plots omsingeld door vijf vrouwen die geen woord Engels spraken. Waar het ze om te doen was, werd snel duidelijk. Een voor een legden ze hun hand op mijn wang. Intussen kraaiden ze bewonderende woordjes. Iets van 'natuurlijk, mooi rood', gebaarden ze. Ik was een beetje verbouwereerd maar glimlachte beleefd terug. Zelfs om acht uur 's ochtends bleken mijn wangen veel meer kleur te hebben dan de Japanse kaken na uitgebreide schmink-sessies. Dat mijn gezicht na een looptochtje soms zelfs paars kleurt zonder dat ik me daarover zorgen maak, vertelde ik de dames maar niet. Misschien zouden ze zelfs daarom jaloers geworden zijn.

En dan was er die vriendelijke Japanse man met wie we onze laatste dagoptrokken. Hij had trouwens eerder als een beschermengel over ons gewaakt: hotels verwittigd dat we later konden zijn, ons verwittigd dat we op tijd moesten zijn, ... Toen ik hem eindelijk ontmoette, keek hij onmiddellijk diep in mijn ogen. "You have yellow eyes", stamelde hij. Vriendelijk corrigeerde ik hem en vertelde hem dat ze groen waren, niet geel. Hij keek nog eens goed en verzekerde me dat ze echt wel geel waren. Zoiets had hij nog nooit gezien. Opnieuw vertelde ik hem dat ze groen waren, maar hij week niet van zijn standpunt. Uiteindelijk bereikten we een compromis. Voortaan zijn mijn ogen 'the yellow side of green'.

2008-03-22T08:19:00.000Z

Japan (2)
Japan is druk. Elke minuut van de dag bewegen er duizenden gele mieren door de straten. Op weg naar hun werk, naar huis of de supermarkt.
Maar Japan is vooral luid. Niet omdat de duizenden mieren lawaai maken, maar omdat alle dingen spreken. De lift, die zegt dat de seuren zullen sluiten, de roltrap, die waarschuwt voor de laatste stap, de betaalautomaten, die vragen je kaart te verwijderen en je bedanken voor je betaling en de treinen die de hele tijd herhalen dat de deuren langs links zullen opengaan en dat de toiletten en de telefoon zich in de twaalfde wagon bevinden. Sprekende voorwerpen zijn er in Japan tot in het absurde. Zo roepen de uitgangen van de stations voortdurend dat zij de uitgangen zijn. Ziekenwagens schreeuwen dat er een ziekenwagen aankomt. En als een vrachtwagen - uiteraard met een mannelijke bestuurder - een manoeuvre uitvoert, vertelt een lieftallige vrouwenstem dat de wagen achteruit rijdt.
Maar als je uit deze drukte stapt en - bijvoorbeeld - een boekenwinkel binnenstapt, overvalt de rust je onmiddellijk. Daar wordt niet geroepen, gewaarschuwd of verteld. Daar wordt gezwegen en gelezen. Manga's, uiteraard. Met tientallen tegelijk.

2008-03-19T21:28:00.005Z

Japan (1)
The full experience, daar gingen we voor. Of beter: daar ging ik voor. Hij had al experience genoeg, na tweeëntwintig keer Japan. Vakkundig dompelde hij me onder in het Japanse leven, geen enkel aspect sloegen we over.
Een greep uit the experience:
- Neem een trein in het drukste station ter wereld (check)
- Proef okonomiyaki (check)
- Verander voortdurend van sloefjes (check)
- Bezoek vier (voormalige) hoofdsteden (check)
- Drink sake (check)
- Ga daarna naar de karaoke (check)
- Aanschouw diagonale zebrapaden (check)
- Maak gebruik van een diagonaal zebrapad (check)
- Beklim een wolkenkrabber (check)
- Geniet van sushi (check)
- Bewonder geisha's (check, of waren het maiko's?)
- Eet een groene-thee-ijsje (check)
- Neem een shinkansen (check)
- Bezoek minstens dertig tempels (check)
- Wees getuige van een heus Japans spektakel (check)
- Luister naar de boer-, slurp- en snuifgeluiden (check)
- Slaap op een tatami (check)
- Bewonder de Japanse mode (check)
- Proef shabu-shabu (check)
- Eet tempura (check)
- Maak gebruik van de Japanse baden (check)
- Zoek de verschillen tussen de monddoekjes (check)
- Geniet van een Japans ontbijt (check)
- Bezoek een pachinko (check)
- Lees een manga (check)
- Kijk op straat naar een metersgroot beeldscherm (check)
- Proef van de sashimi (check)
- Bewonder het hoogst efficiënte en goed georganiseerde spoorwegnet (check)
- Werp een blik op de tuinen (check)
- Maak een bergwandeling (check)
- Maak een ritje op de monorail, de kabelbaan en het bergtreintje (check)
- Bezoek een Japans appartement (check)
- Trek een yukata aan (check)
- Beweeg je als een gele mier door Tokyo (check)
- Bewonder Mount Fuji (check, al was het op het nippertje)
- Adem vulkanische gassen in (check)
- Ga op zoek naar kersenbloesems (check)
- Bekijk sumo-worstelaars (check)
- Drink sloten groene thee (check)
- Vergaap je aan straten vol neon (check)
- Roep 'sumimasen' in een restaurant (check)
- Aanschouw de nieuwste technische snufjes (check)
- Eet unagi (check)
En dan waren er ook nog de stokjes, de geluiden, de vrienden en de duizenden camera's. Zoveel te zien, zoveel te proeven, zoveel te horen, zoveel te genieten.